1393/05/25  11:40 ب.ظ    ویرایش: 1393/05/29 11:41 ب.ظ

1

اگر کسی هستید که ویژگی‌هایی مثل ِپرسشگری/انتقاد/تفکر را بر انفعال و دست‌وپا بسته‌گی، و مطیع و رهابودن در مقابل ِرسانه‌ها، ترجیح می‌دهید شاید موافق باشید که یکی از به‌ترین راه‌های ِرفتار با رسانه‌ها این است که دست ِکم به عنوان ِفرد و یک مخاطب، سعی کنیم که در برابر ِرسانه‌های ِرنگارنگ ِاین روزگار منفعل نباشیم و در برابرشان اگر و اما کنیم ؛ جدا از این که دیگر انسان‌ها دوست دارند جلوی ِرسانه‌ها چطور باشند.

نباید مثل ِکسی بود که کنار ِیک آبشار ِدائمی می‌نشیند و هرچه را که جلوی ِروی‌اش می‌ریزند، می‌پذیرد. باید مثل ِماهی‌گیری بود که روی ِدریاچه از میان ِانبوه ِچیزهایی که در دسترس‌‌اش هست، آگاهانه انتخاب می‌کند.

تا آن‌جا‌ که می‌شود باید ابتکار ِعمل و اختیار ِذهن ِمن و شما باید در دست ِخودمان باشد. البته که منظورم بسته بودن به روی ِدنیا نیست. منظور، هشیار بودن و از دست ندادن ِفکر و مسیر ِشخصی است. کسی که در یک رسانه کار می‌کند هم یک انسان ِزمینی‌است؛ انسانی با همه‌ی ویژگی های ِمثبت و منفی ِانسانی. دلیل ندارد که نظر ِآنان را بر خودمان ترجیح دهیم. فردیت و نظرات ِشخصی آن رسانه‌چی همان‌قدر مهم است که نظرات ِمن و شمای ِمخاطب.

2

رسانه‌ها بنگاه‌هایی‌اند(چه خصوصی و چه دولتی) که مدیران و راه‌بردها و کارمندانی دارند. نه بنگاه بودن بد است،نه مدیر بودن و نه راه‌برد داشتن و نه کارمند ِجایی بودن. اما وقت ِطرف‌شدن با با رسانه‌های ِصوتی و تصویری و مجازی ، نباید این‌ ویژگی‌ها را فراموش کرد. سران ِهیچ رسانه‌ای عقل ِکل و خیرخواه ِمطلق نیستند (همان‌طور که نمی‌توان گفت نادان و بدخواه ِمطلق هستند). چرا که یک رسانه الزامن یک بنگاه ِخیریه نیست(هرچند که می‌تواند خیریه باشد). هر رسانه‌ای بنا بر راهبردها(سیاست‌ها)یش سوژه‌ها/تحلیل‌ها/اخبار/مقاله‌هایش را انتخاب می‌کند. جدای ِاز این‌که آن رسانه به سلیقه من و شما نزدیک باشند یا دور.

به نظرم نباید هیچ وقت متکی به یک یا چند رسانه‌ی انگشت‌شمار شد. کاملا طبیعی است که یک رسانه برخی موضوعات را ،آگاهانه یا ناآگاهانه، نادیده/دست ِکم بگیرد و برخی را بزرگ‌نمایی کند. وابسته‌گی ِکامل به یک یا چند رسانه‌ی هم‌سو، ذهن ِ من و شمای ِمخاطب را کانالیزه می‌کند. یعنی رسانه‌چی‌ها از میان ِهمه‌ی خبرها و تحلیل‌هایی که توسط ِانسان‌های روی ِکره‌ی زمین تولید شده، تنها بعضی را انتخاب و به مخاطب ارائه می‌کنند و بقیه را وا می‌گذارند. مخاطبی که تنها از یک یا چند رسانه‌ی انگشت‌شمار خوراک ِفکری می‌گیرد، به سادگی، ذهنی تک‌بعدی و سطحی پیدا می‌کند مثل ِیک آدم ِتک‌چشم که همه‌ی صحنه‌ی روبه‌رویش را نمی‌بیند. چنین مخاطبی، خودش را، با دستان ِخودش، از بسیاری دیگر از مطالب محروم و بیگانه کرده  ودنباله‌روی ِذهن‌های ِدیگری کرده که خارج از سر ِخودش کار می‌کنند.

توطئه‌ای در کار نیست. ویژگی ِرسانه‌ها این است. کار ِرسانه‌چی‌ها این است که بگویند مصلحت ِآن‌ها ،نیاز و خواسته‌ی من و شماست. شنونده باید عاقل‌تر باشد.

 

3

سیاست و ورزش گاهی اهمیتی بیشتر از فرهنگ‌ و هنر و علوم ِانسانی و تجربی و فلسفه  پیدا کرده‌اند. این الزامن بد نیست ولی می‌تواند باشد. گاهی خبرهای ِعلمی و هنری و در کل، مطالب ِغیر ِسیاسی و غیر ِورزشی را نادیده می گیریم، یا فقط به دنبال ِمطالب ِسیاست و ورزشی می‌گردیم؛ البته بعضی‌ها.

چند درصد از مردم هنگامی که جلوی ِپیشخوان ِدکه‌های ِروزنامه‌فروشی می‌ایستند، برای ِخواندن ِتیترها جلوی ِ روزنامه‌ی سلامت یا روزنامه‌های ِاقتصادی جمع می‌شوند چند درصد جلوی ِروزنامه‌های ِسیاسی ؟ بعضی‌هامان نمی‌دانیم که مجله‌هایی مثل ِمجله‌ی نجوم یا مجله‌ی اطلاعات ِعلمی هم وجود دارند.

 

4

گاهی فقط چیزهایی از سینما و موسیقی و دانشگاه و دین و محیط ِزیست و ورزش و علم ووو به چشم ِو گوش ِما می‌رسد که رسانه‌چی‌های ِسیاسی‌نویس ِسایت‌ها آن‌ها را انتخاب کرده باشند و به گوش ِما رسانده باشند. یعنی گاهی موضوعاتی که به تنهایی ،هیچ کم از اهمیت ِسیاست ندارند را هم از چشم ِسیاست می‌بینیم.

 با مدیریت ِسایت‌ها کاری ندارم. اما من و شمای ِمخاطب که اختیار ِخودمان را داریم دست ِکم در چاردیواری ِذهن ِخودمان می‌توانیم برای ِموضوعات ِدیگری هم اهمیت قائل باشیم. نسخه نمی‌پیچم که همه باید مثل ِمن باشند و اقتصاد و فرهنگ و هنر و جامعه ووو را از سیاست مهم‌تر بدانند، اما دست ِکم می‌توانم پیش‌نهاد کنم که نباید اهمیت ِموضوعات ِغیر ِسیاسی و غیر ِورزشی را صفر در نظر گرفت. تعریفی از سیاست که به چشم دیده‌ایم یعنی مشاجرات و منافع ِسیاست‌مداران.

نباید فراموش کرد که این سیاست است که باید زیر ِذره‌بین ِعلم و هنر و فرهنگ و علوم ِتجربی و انسانی و اخلاق و فلسفه باشد.بر خلاف ِ آن‌چه که عمل ِ سیاست‌مداران ِسرزمین ِما نشان می‌دهد.


* لازم است که بگویم "چی" در رسانه‌چی پسوندی است که معنای ِشغل و پیشه را می‌رساند و طبیعتن معنی ِمنفی‌ای ندارد..اژه‌ی "رسانه‌چی‌ها" را بر"اصحاب ِرسانه" ترجیح دادم.همین.

   


نظرات()  

فروردین

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic